Dante Rinri

สวัสดีค่ะ ผู้อ่านที่รักทุกท่าน

มาพบกันอีกครั้งหลังจากที่ได้พบกันนานเกือบสองสามเดือนได้นะคะ

ช่วงนี้ข้าพเจ้ากำลังกรี๊ดบาซาระอย่างเข้าเส้นเลยล่ะค่ะ ประมาณว่าสงครามญี่ปงญี่ปุ่นนี้เกือบจะรู้ทุกรายละเอียดเลยทีเดียวแล้วล่ะค่ะ

แต่อย่างที่เขียนไว้ในหัวข้อเอ็นทรี วันนี้ข้าพเจ้าจะมาเปิดแกลลอรี่แฟนอาร์ต จากฝีมือของมือใหม่หัดกรี๊ดบาซาระอย่างข้าพเจ้าผู้นี้กันนะคะ

คำเตือน : เอ็นทรีนี้ออกแนววายอย่างเห็นได้ชัด ผู้ใดไม่สันทัดกรุณาหลีกหนีไปให้ไกลโดยเร็วที่สุด

  และเนื่องจากภาพวาดชุดใหม่มีเยอะมาก ข้าพเจ้าจึงขอคัดมาแต่ภาพที่แจ่มๆนะคะ

ทุกภาพสามารถจิ้มที่ภาพเพื่อชมภาพใหญ่ได้ แต่ว่าบางภาพ ภาพสำเร็จอาจจะแตกต่างกับภาพที่เห็น

ภาพทุกภาพที่วาดในคอม ลงสีด้วยเมาส์หนูค่ะ ถ้ายังไงก็ฝากคุณผู้อ่านติชมเรื่องการลงสีด้วยนะคะ (ติชมเรื่องการวาด ลายเส้นก็ได้จะดีมากเลยค่ะ)

จากเอ็นทรีที่แล้ว ก็ได้ให้ชมภาพของมาสะมุเนะกับยูคิมูระแบบวาดครั้งแรกไปแล้ว คราวนี้เริ่มเอ็นทรีก็คงต้องของให้เป็นบุคคลผู้นี้เป็นผู้เปิดงานก่อนล่ะก๊ะ

มาเอดะ เคย์จิ

กรี๊ด…บอกตรงๆค่ะว่าเห็นภาพนี้ทีไรหัวใจ จ.ข.บ กลับต้องการบริการทางแพทย์ (หัวใจวาย) ทุกที

ตอนเริ่มชอบบาซาระ ข้าพเจ้ากลับไปกรี๊ดพี่มาสะมุเนะซะงั้น ดันลืมมองพ่อพระรองที่แคปคอมลืม(สร้างคู่วายให้)ผู้นี้ จำไม่ได้แล้วแฮะว่าทำไมข้าพเจ้าถึงชอบเคย์จิ แต่ก็คงเป็นเพราะข้าพเจ้าชอบผมยาวๆของฮีละมั้งนะ…ว้าย (สำรวมหน่อย…ยัยนี่)

แฮ่ม…กลับมาเข้าเรื่องต่อค่ะ เคย์จิรูปนี้ข้าพเจ้าพยายามวาดออกมาให้หน้าตาเขาดูเป็นผู้ใหญ่ใจดีอะไรทำนองนี้ มีรอยยิ้มอ่อนโยนแปะบนใบหน้า ผลลัพธ์ก็อย่างที่เห็นค่ะ ข้าพเจ้าอยากกระโดดกอดใส่เคย์จิสักป้าบ (กรุณาอย่าเอาเยี่ยงอย่าง เด็กดีไม่ควรทำตาม) แต่เคย์จิแกมีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง คือทรงผมวาดแล้วเปลืองพลังงานมาก กว่าจะวาดผมเสร็จกล้ามก็ขึ้นแล้ว

และบุคคลที่สองที่จะมายลโฉมให้เราเบิ่ง ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนค่ะ แต่เป็นบุรุษผู้ได้ฉายาว่าตาขวาของมังกรนั่นเอง พูดขนาดนี้คงทราบแล้วนะคะว่าเป็นใคร

คาตาคุระ โคจูโร่ ผู้นี้นี่เอง (กรุณาออกเสียงให้เหมือนคนพากย์ทีวีแชมป์เปี้ยน)

รูปนี้วาดเซอร์วิสให้แก่ผู้ที่บูชาคู่โคมาสะทุกท่านค่ะ

เรียนตามตรงว่าวาดผมหน้าพี่แกยากชะมัด ข้าพเจ้าวาดคนที่ไม่มีผมหน้าไม่ค่อยเก่งน่ะค่ะ แต่โชคดีที่ข้าพเจ้ามีไกด์การวาดผมของพี่โคจูโร่อยู่ในมือ ก็เลยรอดไป รูปนี้วาดวันเดียวกันกับที่วาดเคย์จิเมื่อกี้แหละค่ะ วาดก่อนอีกด้วย

จุดที่ยากที่สุดก็คือ วาดยังไงให้หน้าไม่หวาน? (เพราะปกติข้าพเจ้าวาดหน้าผู้ชายหวานโคตร ไม่เชื่อลองเลื่อนไปดูรูปล่างๆ) สรุปก็เลยต้องวาดให้หน้าบึ้งตึงไม่รับแขกอย่างที่เห็น ดวงตาคมๆนั่นก็ต้องยกเลิกขนตาทั้งหมด แต่ก็หล่อตามฉบับคนชาวมิยาบิ(ญี่ปุ่น)โบราณ…ว้าย

เนื้อที่มีน้อยใช้สอยประหยัดค่ะ รูปต่อไปเลยเนาะ

มาสะยูกิมาแล้ว…!!

ตอนแรกข้าพเจ้าเชียร์คู่นี้ค่ะ มาสะยูกินี่แหละ (แต่คู่อื่นก็ไหวนะตัว)

จุดที่ข้าพเจ้าชอบที่สุดของรูปนี้ก็คือมาสะค่ะ หน้าแกหวานโคตร ตาคมตาสไตล์เฮียแก ธีมของภาพนี้วาดออกมาให้ยูคิมูระเหมือนนอนอยู่ในเวิ้งน้ำ ตามด้วยมาสะอยู่ด้านบน…

ป.ล.ภาพต้นฉบับโดนหมาที่บ้านเหยียบด้วย ดีที่ไม่เสียหายมาก ฮือ

ดูในคู่วายมามากแล้ว มาดูแบบในคู่อริกันมั่งค่ะ รูปนี้ข้าพเจ้าวาดออกมาให้ยุกกี้(ยูคิมูระ)เป็นผู้แพ้ต่อมาสะ

หน้ามาสะดูสะใจชะมัดยาดอี้อ่อ อ้อ…ลืมบอกไปว่าภาพนี้ถมดำด้วยมือค่ะ ยกเว้นตรงที่ปิดตาของมาสะที่ใช้ Photo Shop ช่วยนิดหน่อย

เคย์จิเวอร์ชั่นหน้ากากแก้ว(?)

ล้อเล่นค่ะ แต่ไม่รู้ทำไมภาพนี้ถึงได้หน้าหวานเกินจะบรรยาย ถ้าให้นึกถึงเคย์จิล่ะก็ ฮีจะต้องมาพร้อมดอกไม้อะไรซักอย่างนี่เสมอเลยนะ รูปนี้เลยเป็นอย่างที่เห็นค่ะ เคย์จิยิ้มแบบฉบับใจดีที่ควงคู่มาพร้อมกับดอกไม้เป็นช่อในมือ (ไม่อยากจะบอกเลยว่ามันเป็นดอก “ลินลี” อ่ะตัว) โทนหลักของภาพเป็นสีชมพูปนแดงอ่อนๆค่ะ

กรี๊ด….คราวนี้จัดหนักเป็น มาสะเคย์จิ!!

ไปไงมาไงวะเนี่ยสองคนนี้? แย่งยุกกี้กันไปมาสุดท้ายมาชอบกันเองเรอะ (โดนท่าเฮล ดราก้อนทันทีที่พูดจบ) ไม่รู้จะพูดอะไรดีแฮะ เอาเป็นว่า รูปนี้วาดออกมาในโทนสีน้ำตาลเป็นหลัก นอกนั้นก็ดูเอาเองละกันค่ะ

ยูคิมูระเวอร์ชั่นสบายๆ ที่มานั่งรับอากาศยามเย็น โทนของภาพนี้ออกแนวร้อนๆแต่ก็ยังคงดูได้เรื่อยๆสบายๆตาค่ะ จุดที่ข้าพเจ้าชอบที่สุดก็คือสีหน้าของยุกกี้นี่แหละ อบอุ่นน่ารักตามประสาเด็กวัยคะนอง และพื้นหลังก็เป็นเพียงไม่กี่ภาพที่ข้าพเจ้าลงสีวาดเอง

ดาเตะ มาสามุเนะ

ผู้ที่ได้ฉายาว่ามังกรตาเดียวแห่งโอชู ปกตินิสัยของพี่แกจะชอบทำตัวเกรียน คือ รูปหล่อ เก่ง ปากดี รวย เอาแต่ใจ และซึน (คือครบทุกอย่างที่พระเอกมันจะมีนั่นแหละ) แต่รูปนี้ข้าพเจ้าวาดออกมาในแนวของ “ความโดดเดี่ยว” ในจิตใจของตัวมาสะเอง

อายุแค่นี้แต่กลับต้องแบกรับทุกสิ่งทุกอย่างของความเป็นผู้นำ จะอ่อนแอก็ไม่ได้ จะร้องไห้ก็ไม่ได้ใหญ่

ถึงจะทำปากดี ทำตัวน่าลาก เอ้ย!! น่าเขกกะโหลกมากแค่ไหน ก็เชื่อได้ว่าในจิตใจของมาสะจะต้องมีความอ้างว้างอยู่บ้างแน่นอน คิดแบบนั้นเหมือนกันไหมคะ?

มาถึงภาพเกือบจะล่าสุด ภาพนี้ลงสีอยู่สองวันกว่าๆ เคย์จิและยุกกี้ สองหน่อที่บัดนี้ข้าพเจ้าเชียร์ให้สองคนนี้เป็นคู่กันจนออกนอกหน้า แต่รู้สึกว่าท่าโพส์ของซือผมยาวทั้งสองจะเหมือนๆพวกเทพธิดายังไงชอบกล ขอโม้นิดหนี่งว่าชุดของเคย์จิแกโคตรรุ่มร่ามอย่างแรง ไม่รู้จะใส่อะไรนักหนา (แบบว่าวาดยากอ่ะ) ทีหลังหัดไม่ใส่อะไรเลย เอ้ย!! หัดใส่เสื้อให้ผ้าน้อยชิ้นแบบยุกกี้บ้างก็ดีนะจ๊ะ พ่อหนุ่มวงแขนขาวเนียน (หากไม่เชื่อ กรุณาดูภาพประกอบ)

โม้มาหลายบรรทัด เข้าเรื่องภาพกันดีกว่า ภาพนี้ข้าพเจ้าชอบสุดก็ตรงฟีลลิ่งผมของแต่ละคน ดูผมหนามีน้ำหนักดีแฮะ (จริงๆแล้วภาพนี้ตอนยังไม่ลงสีดูไม่สวยเลย แต่ลงสีแล้วชอบมาก) ผมของเคย์จิไม่ค่อยมีปัญหา วาดให้ผมหนาๆเป็นลอนๆก็น่ารักแล้ว แต่ของยุกกี้ต้องวาดช่อผมออกมาให้ดูหนาน้อยกว่าเคย์จินิดหนึ่ง และที่ชอบอีกจุดก็คือตั้งแต่เอวของยุกกี้ลงมาถึงต้นขาค่ะ รู้สึกว่าดินระเบิดดีจัง กรี๊ดกร๊าด

ภาพนี้วาดเสร็จเมื่อวันศุกร์ที่23ที่ผ่านมาเองค่ะ มาสะมุเนะที่อยู่ในชุดอยู่บ้าน (มั้ง) ถือดาบเตรียมพร้อม รูปนี้ได้แรงบรรดาลใจมาจากในอนิเมของเรื่องนี้แหละ ในตอนที่มาสะสู้กับเคย์จิที่บ้านตัวเอง (ขออภัย ไม่ทราบจริงๆว่าตอนที่เท่าไหร่) แต่ความจริงชุดลำลองพี่แกไม่ใช่ชุดนี้หรอกค่ะ รูปนี้ชอบที่สุดก็ตรงมือกับดาบค่ะ ให้ความรู้สึกว่ามันเป็นซามูไรจริงๆ

ปิดท้ายด้วยเคย์จิอีกสักภาพค่ะ วาดเมื่อวันเสาร์ที่24ที่ผ่านมา เคย์จิที่โชว์ด้านหน้ามาเยอะแล้ว มาถึงตาที่โชว์แผ่นหลังบ้าง ชอบตรงผมที่สุดค่ะ ผมยาวๆนี่แหละข้าพเจ้าชอบนักแล

อารมณ์ของภาพนี้คือ เคย์จิที่งอนเพราะได้รับบทพระรองทั้งชาติจนต้องเหม่อมองเข้าไปในภาพ (แทนที่จะหันหน้ามาดูคุณ) มือขวาถือดาบเอาไว้ ส่วนมือซ้ายกำอยู่ที่หน้าอกของตน หันด้านหลังให้เราจนเรามองไม่เห็นว่าเคย์จิคิดอะไรอยู่ ในใจ (ปริศนาหรือไง?) ส่วนที่วาดหน้าหลังก็เพราะว่า…ไม่บอกหรอกว่าวาดเคย์จิด้านหน้ามันยุ่งยาก ไม่บอกหรอก…

เอาล่ะค่ะ ก็จบกันไปอีกเอ็นทรี่หนึ่งแล้วนะคะเนี่ย ไวจริง เอาไว้ถ้ามีโอกาสงามๆบวกกับภาพวาดเยอะได้ที่ก็จะมานำเสนอให้ชมกันอีกนะคะ คราวนี้ข้าพเจ้าคงต้องขอตัวไปศึกษาประวัติประเทศมิยาบิ(ญี่ปุ่น)ก่อนล่ะค่ะ อ้อ…ลืมไปค่ะ นี่เป็นของฝากสำหรับแฟนคลับดันเต้ (ผมขาวนะ ไม่ใช่ไอ้กุ๊ยขี้ยากบาลดำที่อ้างตัวเป็นดันเต้) เดี๋ยวนี้นานๆจะวาดฮีสักครั้งหนึ่งล่ะ

รู้สึกว่ากลับมาที จะสวยขึ้นนะนี่(?)

พบกันครั้งหน้าค่ะ ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ