Dante Rinri

ช่วงนี้ก็ขอละเว้นงานโดจินไว้ซักตอนหนึ่งนะคะ

เพราะเดี๋ยวถ้าเอาแต่ลงงานโดล่ะก็จะกลายเป็นว่าข้าพเจ้าดองงานแฟนอาร์ตเอาน่ะซี้…

คำเตือน : เอ็นทรีนี้ออกแนววายอย่างเห็นได้ชัด ผู้ใดไม่สันทัดกรุณาหลีกหนีไปให้ไกลโดยเร็วที่สุด

  และเนื่องจากภาพวาดชุดใหม่มีเยอะมาก ข้าพเจ้าจึงขอคัดมาแต่ภาพที่แจ่มๆนะคะ

ทุกภาพสามารถจิ้มที่ภาพเพื่อชมภาพใหญ่ได้ แต่ว่าบางภาพ ภาพสำเร็จอาจจะแตกต่างกับภาพที่เห็น

ภาพทุกภาพที่วาดในคอม ลงสีด้วยเมาส์หนูค่ะ ถ้ายังไงก็ฝากคุณผู้อ่านติชมเรื่องการลงสีด้วยนะคะ

(ติชมเรื่องการวาด ลายเส้นก็ได้จะดีมากเลยค่ะ)

มันเริ่มจะเหมือนธรรมเนี่ยมของข้าพเจ้าไปซะแล้ว ที่พอเริ่มเอ็นทรี่ที่ไรเป็นต้องเอารูปเหมือน(ที่ไม่เหมือน)

ที่ข้าพเจ้าวาดมาจากภาพCGในเกม คราวนี้จะเป็นภาพของใครล่ะก็…ไปดูกันเลยค่ะ

 

 

มาซามุเนะซามะ…

กรี๊ดกร๊าด…บอกตรงๆค่ะว่าหลังจากที่วาดภาพนี้เสร็จแล้ว ข้าพเจ้าถึงกับฉีกยิ้มแก้มแทบปริ

มาสะในภาพเหมือนที่มีขนาดสัดส่วนเท่ามนุษย์จริงๆ (รู้เพราะเอาหน้านาบภาพนี้แล้ว)

ต้นแบบของภาพนี้คือมาสะในภาคสองค่ะ

 

บอกแล้วว่าไม่เหมือน โดยเฉพาะดวงตาข้าพเจ้าวาดแอ๊บแบ้วไปมากกกก… แต่ก็นะ

ความรู้สึกส่วนตัวไม่ค่อยสนความเหมือนหรอกค่ะ วาดได้แค่นี้ข้าพเจ้าก็ดีแล้วอ่ะนะ

มาสะภาพนี้ใช้เวลาสามสี่ชั่วโมงในการวาด ใช้ดินสองสองบีในการบรรเลงค่ะ

แน่นอนว่าจุดเด่นที่สุดก็คงจะเป็นดวงตาและรอยยิ้มอันยียวนชวนฟอดของเขานั่นเอง

 

 

แฮ่ม…ตอนนี้ข้าพเจ้าชักไม่แน่ใจแล้วว่าตูมาสายใครกันแน่? เอาเถอะกรี๊ดใครก็ได้อ่ะนะ

เพราะตอนนี้ก็ชอบตัวละครในเรื่องนี้เข้าไปแล้วไฟว์ (ห้า) บุรุษ

ภาพนี้ขอยกให้ทุกท่านที่มาสายโคมาสะเด้อ (ตูด้วย) ก่อนอื่นต้องชี้แจ้งก่อนว่า “ไม่อยากตัดเส้น”

ภาพนี้เอาซะเลย ก็เพราะงานวาดแทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ข้าพเจ้าจะตัดเส้นด้วยมือทุกภาพ

แล้วพอตัดเส้นทีไรมันก็จะออกมากากเสมอทุกที ภาพนี้เลยอยากจะเก็บไว้ให้เป็นรายเส้นเอาไว้เชยชม

(จะลงสีแบบทับเส้น ไม่ทับเส้น ก็บ่ได้ เพราะใช้เมาส์หนูซึ่งคุมยาก หรือเอามาตัดเส้นในคอมก็ไม่ได้อีก

เพราะเคยลองตัดในคอมเหมือนกันแค่ศีรษะของมาสะล่อไปกว่าห้าชั่วโมง!! กว่าจะเสร็จข้าพเจ้าคงอ่วมคาคอม)

จุดที่ชอบมากๆก็คือตั้งแต่เอวจรดมาถึงต้นขาของมาสะค่ะ มาสะเป็นตัวละครเพียงไม่กี่คนที่ไม่ได้ใส่กางเกง

พองๆ ก็เลยเห็นสรีระตรงต้นขาได้อย่างชัดเจน (ถ้าสังเกตดีๆในเกมต้นขาแกจะใหญ่สมชายชาตรี

นี่ถ้าไม่ใช้ดาบสามารถเตะศัตรูตายคาตีนได้อย่างง่ายดาย…) ต่อ…ภาพนี้แก้ตรงมือซ้ายของโคจูโร่

นิดหน่อย เพราะแต่เดิมมือซ้ายฮีจะหันมาอีกซักสิบห้าองค์ศา มือแกจะโอบบั้นเอวของมาสะพอดี

แต่กลัวว่าพ่อหนุ่มตาเดียว(และคนดู)จะสยิวก็เลยแก้เป็นดังที่เห็นอ่ะนะ

 

 

อันนี้วาดไว้นานมาแล้วล่ะค่ะ ตั้งแต่สมัยที่หัดกรี๊ดและหัดวาดบาซาระใหม่ๆเลยที่เดียว (ห้าเดือนที่แล้ว)

เป็นภาพที่วาดแล้วไม่ตัดเส้นแต่ว่าเอาไปลงสีเลย ก็ทำให้ได้อารมณ์ภาพอีกแบบหนึ่งนะคะ

จุดที่ชอบของภาพนี้ก็คือเส้นผมของยุกกี้ที่ยาวสลวยสวยได้ใจไปเต็มๆ

 

 

ภาพนี้วาดขึ้นเพราะต้องใช้ในการประกอบงานบางอย่าง ร่างกายของมาซามุเนะที่ไม่ไหวติ้งภาย

ในอ้อมกอดของยูคิมูระแล้ว นั่นย่อมหมายความว่าฮีไม่ได้ ”มีชีวิต” อยู่บนโลกนี้อีกต่อไป…

ต่อให้ไม่มีอะไรมาขวางกั้น แต่ ”ความตาย” ก็ยังเป็นอุปสรรคชั้นยอดต่อคนทั้งสองอยู่ดี

จุดที่ข้าพเจ้าชอบและอยากถ่ายทอดออกมาให้ดีที่สุดในภาพนี้คือมือซ้ายของมาสะที่ทอดลงสู่พื้นดิน…

 

 

ไหนๆก็เศร้าแล้วก็เอาให้บ่อน้ำตาแตกกันไปข้างเลยอ่ะนะ ภาพนี้วาดออกมาเพราะต้องการ

ที่สื่อความรู้สึกที่สะสมอยู่ในจิตใจของพ่อมาสะ ข้าพเจ้าคิดว่าด้วยหน้าที่ที่ต้องแบกรับอยู่จึงทำให้ฮี

จะต้องทนกับสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องอยู่เหมือนกัน โดยปกติมาสะจะชอบทำเป็นซึนเดเระหน้าตายไม่ค่อย

แสดงอารมณ์ออกมาเลย แต่ถ้ามาสะโดนมากๆมาสะก็ทนไม่ได้ หากวันใดความเข้มแข็งในใจมันได้หายไป

หากแต่เหลือเอาไว้เพียงแค่ความอ่อนแอเล่า? ผลก็ออกมาอย่างที่เห็น

อ้อ…ลืมบอกไปค่ะว่างานนี้ใช้ในโดจินของข้าพเจ้าด้วย มันเกิดเหตุใดขึ้นก่อนที่จะเป็นแบบนี้

ก็ต้องตามอ่านต่อไปเด้อ…

“ผู้ชายน่ะ…ใช่ว่าหลั่งน้ำตาออกมาแล้วจะอ่อนแอเสียเมื่อไหร่

แต่ผู้ชายน่ะ ยิ่งร้องไห้ออกมาเท่าไหร่ก็ยิ่งเป็นลูกผู้ชายมากขึ้นเท่านั้นนะรู้มั้ย?”

 

 

ภาพนี้เป็นอีกภาพที่ลองวาดก่อนที่จะวาดในงานโด มาซามุเนะที่หลั่งน้ำตาออกมาแต่ทว่า

เขากลับยิ้มไปด้วย? จะเป็นอีกหนึ่งตอนที่คุณๆไม่ควรพลาดเลยทีเดียว เพราะข้าพเจ้ามั่นใจเลย

ว่ามันต้องชวนท่านฮือๆตามอย่างแน่นอน (รายละเอียดไม่ขอกล่าวเด้อ)

 

 

มาต่อกันที่ภาพของยุกกี้ค่ะ อันนี้ก็เช่นเดียวกับมาสะยูกิภาพแรกๆ เพราะว่าวาดเอาไว้นานมากแล้ว

เป็นภาพน่ารักๆสไตล์ยุกกี้เขาเนอะ ที่ชอบก็คงจะเป็นเจ้ามาซามุเนี้ยวที่ทำฟันแอนด์ตาแหลมอยู่ข้างๆนั่น

แหละค่ะ อารมณ์ของยุกกี้ก็คงจะเป็น “เอ๋…ท่านมาสะมุเนะจะกินข้าไหมอ่ะ?”

 

 

บอกตรองๆตามคนกันเองค่ะ ว่ารูปนี่วาดสนองตัณหาของตัวเอง (ฮา)

เคย์จิในชุดวาบหวิวและน้อยชิ้นที่จุดเด่นของภาพนี้คงจะอยู่ที่เส้นผมของเขาและค่ะ

ยาวและสลวยชิมิฮะ? ถ้าท่านสังเกตกันดีๆลายของชุดจะเป็นลายตระกูลมาเอดะด้วยนะเออ

 

 

มาต่อกันที่ภาพบริหารบั้นท้าย เอ้ย!! โลหิตกันอีกภาพค่ะ อันนี้เป็นภาพที่มาสะบ่ได้ใส่อีหยัง(อะไร)เลย

แต่ก็ไม่ได้18+ อะไรมากมายหรอกเนอะ ภาพโคมาสะที่ออกแนวน่ารักใสๆ(ที่ไม่น่าเชื่อว่าจะได้เห็นและมี)

บางท่านอาจถามว่า แล้วโคจูโร่มันอยู่ตรงไหนวะ? ต๊าย…ยังไม่เห็นอีกเหรอตัวเอง ก็ที่มาสะถืออยู่นั่นไงล่ะฮ้า

เป็นตุ๊กตารูปหน้าพ่อโคซังไงเล่า ภาพนี้เป็นอีกภาพที่ยังคงลายเส้นธรรมชาติของดินสอไว้อยู่ค่ะ

        

   

 

อันนี้มาแบบแพ็คคู่ค่ะ เพราะทั้งสองภาพนี้เป็นภาพที่ข้าพเจ้าลองมาใช้ตัดเส้นในคอมเป็นครั้งแรกด้วย

โปรแกรม SAI  อย่างที่เคยบอกไปแล้วว่าสำหรับข้าพเจ้าแล้วมันโคตรยากและลำลึก แถมใช้เวลานา

นมากด้วย ถามว่าแล้วทำไมถึงเป็นรูปเต็มตัวของโคจูโร่? ก็เพราะตอนนั้นข้าพเจ้าจะวาดเอาไปให้ใคร

บางคนที่ชอบพ่อคนนี้น่ะซี่ (ป่านนี้คงรู้ตัวแล้วมั้งคะ) และอีกภาพทำไมถึงมีแค่หน้าของมาสะ? ก็เพราะว่า

ตัดเส้นในคอมได้ไม่เท่าไหร่เกิดท้อ (เพราะโคตรนาน) ก็เลยเลิก แล้วตัดได้แค่นี้พอดี…

 

 

มาต่อกันที่ภาพเรียกโลหิตกันอีกซักภาพ ซึ่งคราวนี้พ่อบุรุษญี่ปุ่นตูมซ่อนรูปมาสะมุเนะก็คิดลดโลกร้อน

โดยการใส่ให้น้อยชิ้น แต่ก็มากชิ้นมากขึ้นกว่ารูปที่แล้ว (แต่ท่อนล่างยังคงเหวง ไม่มีอะไรเลย…)

จุดเด่นของภาพนี้คงอยู่ที่ท่อนขาของฮีตามเดิมแหละค่ะ ข้าพเจ้าอยากเกิดเป็นมาสะมุเนี้ยวที่มาสะถือ

อยู่จังว้อย (อูยส์) ลืมบอกไปว่าภาพต้นฉบับนี้ไม่มีมาซามุเนี้ยว!! (แต่ก็ไม่ได้18+อะไรมากมายนักดอก)

   

    

 

มาที่ภาพขบวนการสี่สี(เป็นญาติกับขบวนการห้าสี) ที่จริงมันควรจะเป็นห้าสีที่มียุกกี้ด้วย

แต่ไฟล์ต้นฉบับดันหายซะงั้น สี่ภาพนี้เป็นการเอาสีของแต่ตัวละครมาลงค่ะ เลยได้เป็นสี่ภาพสี่สี

ที่มาจากสี่บุรุษ(กับอีกหนึ่งสตรีทรงโต) ตัดแยกไฟล์เป็นภาพๆไปเพื่อให้ท่านง่ายต่อการเซฟตัวละครที่กรี๊ด

(จะมีใครเซฟงานเอ็งวะ?)

 

 

มาถึงอีกหนึ่งงานที่ลงมือทำพื้นหลังเอง พ่อหนุ่มมาเอ้ที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์

โอ้ว…เห็นแล้วแยกไม่ออกเลยทีเดียวว่าระหว่างดวงจันทร์กับเคย์จิเนี่ย อะไรสวยกว่ากัน?

รูปนี้ใช้ Photo Shop ในการวาดพื้นหลังและลงสีโทนหลักๆค่ะ เสร็จแล้วย้ายไปลงสีผิวใน SAI

 

 

มาที่รูปที่ทำเอาหลายๆคนแอบกรี๊ด มาซามุเนะที่ไม่รู้ว่าร้อนหรืออยากโชว์กันแน่จึงถอดเสื้อลงมา

เผยให้เห็นมิติสัดส่วนอันอึดอัด หายใจลำบากของฮี…หน้าอกอันขาวเนียน เมื่อดูภาพนี้แล้ว

ข้าพเจ้ารับประกันเลยว่าท่านจะไม่เป็นโรคขาดแคลเซียมอย่างแน่นอน เพราะอย่างที่ว่าภาพนี้มันอุดม

ไปด้วยโปรตีนจากเนื้อ นม และ…เอ่อ…ขอเว้นไว้ในฐานะที่เข้าใจละกัน

ภาพนี้ย้ายลงไปทำใน SAI เกือบเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ (อีกสิบเปอร์เซ็นที่หายไปเพราะว่ายังคงเอา

ไปลงสีหลักใน PS) ทำในคอมตั้งแต่ตัดเส้นยันลงสีเลยทีเดียวเจียว แต่ไม่รู้ทำไมพอข้าพเจ้า

วาดตั้งแต่หน้าอกจนลงมาถึงสะโพกทีไรมันต้องบึ้มทุกที แต่พอไปดูงานคนอื่นพ่อมาสะหุ่นยังเป็น

เด็กผอมแห้งแรงน้อยอยู่เลย ว่าแต่…อิจฉายุกกี้ไหมคะเนี่ย?

 

 

อร๊าง…หันมาวาดพ่อโคจูโร่มั่งนะฮ้าหลังจากที่ปล่อยให้คุณเจ้านายเด่นไปหลายขุม

ภาพนี้วาดให้ทุกท่านที่อวยคู่โคมาสะอีกครั้งนะคะ พ่อหนุ่มมิยาบิ(ญี่ปุ่น)มาดเข้มในชุดสีเขียว

ที่โพส์ท่าอย่างกับนายแบบ รูปนี้วาดออกมาให้คล้ายๆภาพวาดโบราณๆที่มักจะเป็นภาพวายาวๆแล้ว

ก็มีอักษรเขียนไว้ด้วย อย่างที่บอกเอาไว้ว่าโคจูโร่ในชุดที่โคตรซ่อนรูปที่มีสัดส่วนอันน่าชม เพราะถ้า

ไม่มาเป็นซามูไร แกสามารถเอาดีทางด้านนายแบบได้สบายแฮ

รูปนี้ที่ลำบากที่สุดคือสีหน้าของพ่อโคซังแหละค่ะ โดยเฉพาะดวงตา เพราะเริ่มมีหลายคนออก

มาติแล้วว่าข้าพเจ้าวาดโคจูโร่ “หน้าตาหวานไปนะตัว” เฮ้อ…จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย มันกลายเป็น

ลายเส้นของตัวเองไปแล้วอ่ะ …แต่ก็จะพยายามไม่วาดให้หวานจนน้ำตาลเรียกพ่อละกันค่ะ

 

 

 

โอ…มาสะเคย์จิ สองบุรุษที่ข้าพเจ้าชื่นชอบเป็นอันดับต้นของซีรี่ย์ ภาพนี้เป็นคู่ที่ชาตินี้คงไม่มี

วันได้เห็นอย่างแน่นอน เพราะเจอกันทีไรฮีทั้งสองเป็นต้องใช้กำลัง(ต่อสู้)กันอยู่เรื่อย ภาพนี้ลองเปลี่ยน

ฟีลลิ่งผมดูค่ะ จะเห็นได้ว่าผมปลีกเยอะกว่าปกติมาก จุดที่ชอบที่สุดของแต่ละหน่อก็คือดวงตา

และรอยยิ้มค่ะ มันคงกลายเป็นเอกลักษณ์ของข้าพเจ้าไปแล้วล่ะที่ทุกตัวละครจะต้องยิ้มแบบนี้

 

 

นี่เป็นอีกภาพที่ทำให้ข้าพเจ้ากรี๊ดอีกเช่นเคย…เคย์จิยูกิ(หรือยูกิเคย์จิว้า…) ยูคิมูระที่กำลังจะแอ่นแอนแอ้น

เคย์จิ โดยเฉพาะพ่อมาเอ้ สุดยอดอภิมหาอัครผมยาวโคตร และนั่นก็เป็นจุดเด่นของภาพนี้ค่ะ

ผมยาวๆที่สยายนั่นแหละ ตอนวาดภาพนี้ข้าพเจ้าก็คิดในใจว่า “มาเอ้…ท่านจะแต่งตัวมิดชิดไปแล้วนะ…”

เลยเป็นอย่างที่เห็นค่ะ เคย์จิเลยโดนปลดเสื้อถอดนู่นถอดนี่นิดหน่อยพอหอมปากหอมคอ

(แต่ยังใส่มิดชิดอยู่ดี) รูปนี้ตั้งใจลงสีผิวของตัวละครทั้งสองให้ขาวเข้าไว้ เนื่องจากฉากหลังเป็นสีดำ

แล้วสีผิวที่ขาวๆจะตัดกันเป็นอย่างดีนั่นเอง

 

 

ปิดท้ายด้วยภาพใหม่ที่วาดเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ที่ผ่านมานี่เอง ห้าตัวละครในแบบฉบับจิบิชวนกรี๊ด

น่ารักน่าหยิก เพราะไม่รู้ว่าจะน่ารักไปถึงไหน ทำออกมาเป็นตุ๊กตาคงน่ากอดไม่เลวนะเนี่ย ข้าพเจ้าออกแบบ

ตัวละครให้หน้าตาเป็นแบบเหมียวไอลูในเกมมอนเตอร์ฮันเตอร์ค่ะ ตาแอ๊บแบ๊วยิ่งกว่าใส่บิ๊กอายซะอีกนะ

ข้าพเจ้าชอบทุกคนแหละค่ะ แต่ที่ชอบสุดๆก็คือดวงตาของพ่อมาสะ บ่งบอกเลยว่านิสัยชั่วร้ายอย่างแรง(ฮา)

แต่ตรงเส้นผมของพ่อซาสึเกะเห็นแล้วอยากกินไอศกรีมโคนเคเอฟซีจัง???

 

 

เอาล่ะค่ะ ก็จบกันไปอีกเอ็นทรี่แล้วนะคะ คราวนี้ว่าจัดเต็มจัดหนักจริงๆ เพราะเบ้ฟาดไปสิบกว่ารูป

ซึ่งถ้าอนาคตอันใกล้นี้มีรูปแฟนอาร์ตสวยๆก็จะจัดเต็มให้คุณผู้อ่านเต็มอิ่มกันอีกอย่างแน่นอนค่ะ

พบกันครั้งหน้าค่ะ ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ