Dante Rinri

สวัสดีค่ะ ท่านผู้อ่านทั้งขาประจำและขาจรที่รักทุกท่าน

มาพบกันอีกครั้งในวันดีก่อนเริ่มต้นปีใหม่นะคะ ก่อนอื่นก็คงต้องกล่าวคำนี้ตัวโตๆว่า…

สวัสดีปีใหม่

นี่ก็จะผ่านกันไปอีกปีหนึ่งแล้วสินะ? โอ…วันเวลาช่างผ่านกันไปรวดเร็วยิ่งนัก…

หนึ่งปีที่ผ่านมา ข้าพเจ้าเองก็มีอะไรหลายๆอย่างที่อยากจะพูดคุย(คนเดียว)กับท่านผู้อ่าน

ที่รักทุกท่านเลยล่ะค่ะ

1.แฟนอาร์ตของฉัน

จะว่าไป…ไม่พูดเรื่องนี้ก็ไม่ได้เนอะ เพราะว่ามันก็เหมือนเรื่องหลักๆที่ข้าพเจ้าเอามาอัพบล็อค

นี้เลยแหละ

เริ่มต้นด้วยคำถามที่ว่า…เคยมีหลายคนถามมาว่า ทำไมข้าพเจ้าวาดภาพสวยจัง?

ไปเรียนวาดมาที่ไหนหรือไม่อย่างไร?

ข้าพเจ้าก็ตอบได้เพียงว่า “ไม่เคยเรียนวาด” ที่ไหนหรอกค่ะ เกิดจากการเรียนรู้ด้วยตนเอง

ล้วนๆเลย ที่สำคัญข้าพเจ้าเองก็ไม่ได้วาดสวยอะไรหรอกค่ะ ยังเทียบคนอื่นไม่ได้ด้วยซ้ำไปนะ

บางท่านอาจจะบอกอีกว่า “โหย…ถ่อมตัวจัง ออกจะวาดสวยจริงๆนี่นา” คือข้าเจ้าเป็นคน

แบบนี้แหละค่ะ ไม่ค่อยชอบโอ้อวดตัวเองเท่าไหร่ (จริงๆนี่นา) อีกอย่างถ้าตัวเราเองบอก

ว่าวาดสวย มันก็เหมือนเป็นการที่เรามั่นใจในตัวเองเกินไป ทำให้คิดไปดูถูกผลงานคนอื่น

ได้อีกนะ ทั้งที่ในความจริง งานของเราเทียบกับชาวบ้านเขามิติดฝุ่นเลย

และอีกอย่างก็คือ มันเหมือนเป็นการอ่อนข้อให้ตัวเอง ถ้าเราบอกกับตัวเองว่าเราเนี่ยแหละ

วาดสวยสุดในปฐพีแล้ว เราก็จะหยุดพัฒนาฝีมือมันตรงนี้ซะอีก อันนี้ยิ่งไม่ดีใหญ่

ถ้าถามว่าวาดมานานหรือยัง? อันนี้ก็ตอบได้ว่าวาดมันมาตั้งแต่อนุบาลโน่นเลยค่ะ (จ๊ากๆ)

วาดมาเรื่อยๆวาดทุกๆวันจนถึงบัดนี้ก็ยังวาดอยู่ทุกวันเลยค่ะ อย่างน้อยๆวาดวันละนิดหน่อย

ก็ยังดีนะ ของแบบนี้มันต้องอยู่ที่ใจรักด้วยแหละค่ะ จำได้ว่าตอนแรกก็วาดพวกตัวการ์ตูนจ๋า

มาก่อนเลย อย่างเช่น โปเกม่อนเงี้ย เซเลอร์มูนเงี้ย

แล้วก็วาดตัวการ์ตูนที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆตามอายุนั่นแหละค่ะ จวบจนปัจจุบันก็เลยเลิกวาด

ภาพตัวการ์ตูนแล้ว แต่หันมาวาดตัวละครในเกมแทน (แล้วมันต่างกันตรงไหน)

โห…ต่างกันอย่างแรงแหละค่ะ เพราะภาพในเกมส่วนมากจะเป็นภาพCGคอมพิวเตอร์

กราฟฟิคที่เหมือนมนุษย์ตาดำอย่างเราๆท่านๆซะส่วนมาก ซึ่งวาดยากกว่าการ์ตูน

เป็นร้อยเท่าๆ…

แต่ข้าพเจ้าชอบค่ะ…ชอบตรงมันวาดยากนี่แหละ เพราะเหมือนเป็นการท้าทายอันน่า

สนุกสนานอย่างยิ่งยวด ประมาณว่าฉันต้องเกิดมาเพื่อสิ่งนี้เลยก็ว่าได้

ข้าพเจ้าจะพูดเองก็ยังไงอยู่นะคะ…แต่ว่าที่วาดมันทุกวันจะทำให้ฝีมือเราพัฒนานี่เห็นผลจริงๆ

เพราะในตอน ม.ต้น ข้าพเจ้าวาดตัวละครไม่เคยมีสเกลหรอกค่ะ วาดเต็มตัวในหน้า

กระดาษA4ก็โคตรยากแล้ว

สามปีต่อมา…ข้าพเจ้าวาดเต็มตัวได้แล้วล่ะ หัดลองวาดนู่นนี่ ใช้วิธีครูพักลักจำบ้าง

ทำเองบ้าง แถมตอนนี้คุณตัวละครก็ยังไม่เป็นปอลิโออีกต่างหาก

ใครจะจำไปใช้ก็ได้เลยนะคะวิธีนี้ วาดมันทุกวันก็จะเก่งขึ้นเอง แต่ว่า…ท่านจะต้องรักจริง

กับการวาดให้มากๆเลยค่ะ อย่ายอมแพ้ว่าเราวาดไม่สวยเท่าคนอื่นแล้วก็เลิกวาด ท้อ

แต่ก็อย่ามั่นใจว่าเราวาดสวยที่สุดจนเกินไป แค่นี้…การพัฒนาแบบก้าวกระโดดของคุณ

ก็จะไม่หนีไปไหนแล้วล่ะค่ะ

2.เพื่อนใหม่ที่ฉันรัก

ในปี2553ที่ผ่านมา ข้าพเจ้ามีเพื่อนใหม่ที่เกิดขึ้นมาในช่วงที่หัดกรี๊ดบาซาระอยู่เยอะแยะเลยค่ะ

ถึงจะพบกันได้ไม่นาน แต่ข้าพเจ้าก็ดีใจมากแล้วล่ะค่ะที่ได้เจอกัน ได้เป็นเพื่อนกัน

(และคิดว่าอีกฝ่ายก็คงเห็นข้าพเจ้าเป็นเพื่อนนะคะ) โดยส่วนตัวข้าพเจ้าเองก็เป็นคนง่าย

ๆอะไรก็ได้ และเป็นมิตรมันได้ทุกวัยตั้งแต่อนุบาลไปยันรุ่นพ่อ ข้าพเจ้าคิดว่าการที่ใครเขา

ทำดีกับเรา เราก็ควรจะทำดีต่อเขาเป็นการตอบแทน

ยิ่งถ้าเราและเพื่อนใหม่สนใจอะไรเหมือนกัน คำว่ามิตรภาพมันไม่หนีกันไปไกลหรอกค่ะ

 ขอขอบคุณเพื่อนๆที่แสนใจดี

คุณ Kolonel

เพื่อนคนสำคัญที่แนะนำชี้ทางสว่างให้ข้าพเจ้าหันมามองบาซาระ อีกทั้งยังเป็นคนที่แนะนำ

ให้รู้จักเพื่อนๆอีกหลายๆคนในชอบเหมือนๆกัน ต้องขอบคุณและขอโทษถ้าหากไปรบกวน

ในหลายๆเรื่องอยู่เหมือนกัน

คุณ Evan

พี่ชายใจดีที่ข้าพเจ้าไปรบกวนไว้ซะหลายอย่างเลย ทั้งหาข้อมูลบาซาระมาให้ในการเขียน

โดจินและจุดประกายในการวาดแฟนอาร์ต ทั้งคอยเป็นกำลังใจโดยการคอมเม้นท์มาให้บ่อยๆ

ทั้งมาร่วมศีรษะกันกรี๊ดโคมาสะอีก And More…

ขอบคุณพี่จริงๆที่คอยให้กำลังใจในการเขียนโดจินและวาดภาพมาตลอด แค่พี่ชอบผลงาน

ของข้าพเจ้าก็ดีใจแล้วล่ะค่ะ ขอสัญญาเลยค่ะว่าปีใหม่นี้ ข้าพเจ้าจะพัฒนาฝีมือให้ดียิ่ง

ขึ้นกว่านี้แน่นอนค่ะ

คุณ Yo และ คุณ DM

เพื่อนใหม่ที่พบได้ไม่นานนี่เองค่ะ (มิตรภาพที่เกิดจากบาซาระอีกสองคน) ขอบคุณสำหรับ

ที่ร่วมติดตามผลงานโดจินนะคะ คุณเป็นกำลังใจให้ข้าพเจ้าอย่างดีเลยล่ะค่ะ

ขอบคุณท่านนักอ่านเงาทุกท่าน เรารู้ดีค่ะว่ามีคุณมาตลอดนั่นแหละ

(ยอดวิวรายวันเป็นร้อยเลย) ถึงคุณจะคอมเม้นท์ไม่ได้หรือไม่ได้มีคอมเม้นท์ทิ้งเอาไว้

ข้าพเจ้าก็ต้องของคุณอยู่ดีค่ะ เพราะยอดดูที่เพิ่มมากขึ้นก็แสดงว่ามีคนเข้าชมเยอะ

แค่นั้นข้าพเจ้าก็ดีใจแล้วค่ะ

…และขอขอบคุณอีกหลายๆท่านที่คอยติดตามผลงานและเป็นกำลังใจให้ที่ข้าพเจ้า

ไม่ได้กล่าวชื่อขึ้นมานะคะ

3.Sengoku BASARA

มาถึงหัวข้อสุดท้าย…นี่ก็อีกหัวข้อล่ะมั้งที่ไม่กล่าวถึงคงไม่ได้ เกมนี้มีมาได้ห้าปีแล้วล่ะค่ะ

แต่ข้าพเจ้าเพิ่งหันมาชอบได้ห้าเดือน มันคงไม่สายไปน้า…

ใครชอบเกมนี้ก็มาแลกเปลี่ยนข้อมูลกันได้เลยนะคะ อย่างที่บอกว่าข้าพเจ้าเพิ่งชอบก็เลย

พยายามศึกษาข้อมูลอยู่ ถ้าหากกว่าพูดเกี่ยวกับเกมนี้ผิดพลาดตอนไหน เกิดระเบิดเล้าไก่

(ยิ่งกว่าปล่อยไก่อ่ะ) ก็เชิญซ้ำเติม เอ้ย!! ติชมว่ากล่าวกันได้เลยนะคะ อย่าได้เกรงใจ

ตอนนี้ข้าพเจ้าก็กำลังศึกษาข้อมูลยุคเซ็นโกคุของจริง รวมถึงเจาะลึกข้อมูลของนักรบบาง

ท่านที่ชอบเป็นการส่วนตัวอยู่ค่ะ เอาไว้ใช้ในการเขียนโดจิน (บวกกับประดับความรู้)

ส่วน…คู่ที่ชอบในตอนนี้มีอยู่หลากหลายแล้วค่ะ เช่น

3.1.มาสะยูกิ - คู่แรกเลยที่กรี๊ด และเป็นอะไรที่หาดูได้ง่ายที่สุดแล้วล่ะ กรี๊ดได้ตั้งแต่วัย

มัธยมยันวัยบรรลุนิติภาวะกันเลยทีเดียว

3.2.เคย์จิยูกิ - พ่อเคย์จิเด็กดันข้าพเจ้า จริงๆแล้วก็ชอบคู่นี้เหมือนกันค่ะ แต่หาชมยาก

อย่างแรง

3.3.มาสะเคย์จิ - ว้าก…ว่าคู่บนหาดูยากสุดๆแล้วนะ คู่นี้ยากกว่า เพราะในอนิเมนี่เจอ

กันทีไรเป็นต้องสตรีทไฟเตอร์ (ต่อสู้) กันอยู่เรื่อย แต่ข้าพเจ้าก็ยังอุตริจับคู่กันซะงั้น

(ไม่น่าเชื่อ…เคย์จิหนูเป็นเคะ!!)

3.4.มาสะโคจูโร่ - อร๊ายยยย….ปกติเขามีแต่โคมาสะ แต่เค้าผิดด้วยเหรอที่อยากเห็นโคซัง

อ้อยอ่ะ (อ้อย เป็นศัพท์เฉพาะของพวกกรี๊ดวี้ดว้าย แปลว่าอ่อนหวาน น่ารัก น่าหยิก น่า…)

สุดท้ายแล้ว…ก็ผ่านไปอีกเอ็นทรี่หนึ่งจนได้ ก่อนจะจากกัน แน่นอนค่ะว่าข้าพเจ้าย่อมมี

แฟนอาร์ตมาฝากท่านผู้อ่านที่รักกันอย่างแน่นอน

เป็นภาพที่วาดมาเมื่อวันที่สามสิบธันวาคมที่ผ่านมาค่ะ ตอนนี้ข้าพเจ้าชอบคู่นี้มากๆเลยล่ะ

โคจูโร่ยอมทำทุกอย่างให้มาซามุเนะผู้เป็นนาย ไม่ว่าอะไรเขาก็ทำได้ ถึงแม้มันจะแลก

ข้าพเจ้าอยากจะถ่ายทอดความรู้สึกนี้ให้ทุกท่านได้รับรู้กันจังเลยค่ะ ก็เลยวาดสื่ออารมณ์

“มันไม่ใช่สิ่งที่น่าภาคภูมิใจอะไรนักหรอก แต่ว่า…สำหรับผู้ที่เป็นบ่าวอย่างข้าแล้ว

ภาพนี้วาดดินสอและลงสีโดยไม่ได้ตัดเส้น ส่วนโปรแกรมที่ใช้ทำก็คือ SAI ค่ะ