Dante Rinri

ก่อนอื่นก็ขอข้าพเจ้าพล่ามอะไรนิดหน่อยก่อนเข้าเรื่องเอ็นทรี่ละกันนะคะ

ช่วงนี้ข้าพเจ้าเองก็มีโอกาสได้วาดภาพแฟนอาร์ตบ่อยมากขึ้น ก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าด้วยเหตุผลอันใด

แต่ช่วงนี้ข้าพเจ้ากลับเบื่องานวาดที่ต้องตัดเส้นด้วยปากกาอย่างแรงเลยค่ะ

มันมีหลายเหตุผลที่ทำให้เซ็งเลยล่ะ ไอ้การตัดเส้นด้วยมือเนี่ย เช่น…

ตัดแล้วไม่ได้ดั่งใจบ้าง ไอ้นี่หล่ะตัวปัญหาอันใหญ่หลวง

เนื่องจากว่าลายเส้นมันแข็งๆยังไงไม่รู้ อีกทั้งปากกาตัดเส้นยังหาที่ถูกใจจอร์ตไม่ได้เลยง่า

นั่นก็เป็นเหตุหนึ่งที่ทำให้แฟนอาร์ตของข้าพเจ้าช่วงนี้จะ ”ไม่ตัดเส้น” นะคะ

แต่ว่าจะลงสีไปบนรอยร่างดินสอมันซะเลย

และก่อนอื่นก็ต้องอขอกล่าวว่า ข้าพเจ้าใช้โปรแกรม SAI เป็นแล้วล่ะค่ะ

ซึ่งตอนแรกก็ต้องใช้โปรแกรม Photo  Shop ช่วยนิดหน่อยในการทำแสงเงา แต่ตอนนี้ใช้เดี่ยวๆได้แล้ว

 ภาพชุดนี้เลยจัดหนักโปรแกรมดังกล่าวไปเต็มๆ

ว่าแล้วก็ไปชมกันเลยดีกว่าค่ะ

ข้าพเจ้ากรี๊ดคู่นี้อยู่เหมือนกันนะฮ้า และก็เป็นคู่แรกที่กรี๊ดเลยล่ะค่ะ

ภาพนี้วาดออกมาในธีมของ “ความพัดพรากจากลา”

ตามเนื้อเรื่องแล้วนั้น ทั้งมาซามุเนะและยูคิมูระ คนทั้งสองต่างก็เป็นคู่แข่งและเป็นศัตรูกัน

ซึ่งแน่นอนว่า…ไม่พยายามอย่างไร คนทั้งสองก็ไม่สามารถผูกพันกันได้อย่างแน่นอน

แต่ข้าพเจ้าคิดโครงเรื่องของภาพนี้เอาไว้ว่า

“ดาเตะ มาซามุเนะ ไดเมียวหนุ่มแห่งโอชู คิดไว้ว่าสักวันหนึ่ง เขาคงจะได้มีความสุขและมีชีวิตธรรมดา

เฉกเช่นคนทั่วไป

แต่ทว่า...ไม่ว่าจะรอคอยไปนานแค่ไหน ผ่านไปหนึ่งวัน จนกระทั่งกลายเดือน และแม้ผ่านไปเป็นปี

ชีวิตดังที่เขาหวังก็ยังคงมาไม่ถึงเสียที

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็จะทนแบกรับภาระหน้าที่ของการเป็นผู้นำอีกต่อไป…

จนกระทั่ง เขาได้รับฟังคำพูดของ ซานาดะ ยูคิมูระ บุคคลที่เป็นศัตรูต่างแคว้นของเขาเอง ว่า

"หนีไปด้วยกันเถิด"

หากว่าไปด้วยกันแล้ว ก็จะไม่มีสิ่งใดมาขวางกันเราสองคนได้อีกต่อไป ไม่ว่าจะเป็น แค้วนหรือฐานะก็ตาม

เพราะสถานะภาพในตอนนี้ของคนทั้งสองที่ต่างก็เป็นศัตรูกัน

ต่อให้พยายามเท่าไหร่ก็คงจะไม่มีวันผูกพันกันได้

ถ้าหากว่าเขาตอบรับมาว่า "ใช่" ชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุขดังที่เขาหวังก็คงจะอยู่ไม่ไกลเกินมือไขว่คว้า

เพียงแค่แตะสัมผัสฝ่ามือทั้งสองข้างที่โอบตัวของเขาเอาไว้เท่านั้น เพียงแค่นั้น

เขาก็จะได้พบกับความรักที่เขาตามหามาทั้งชีวิต

แต่ถ้าหากคำตอบก็คือ "ไม่"

สิ่งที่จะรอเขาอยู่ข้างหน้าคือความทุกข์ทรมาณที่ตนจะต้องแบกรับต่อไป

ชีวิตของเขา คงจะต้องจมอยู่ในความมืดมิดอีกครา…

แล้วท่านคิดว่า คำตอบของพ่อมังกรตาเดียวจะเป็นอย่างไหน?”

ป้าด…ดราม่าได้อีกนะเรา (ก็ข้าพเจ้าคิดแบบนั้นจริงๆนี่นา) ข้าพเจ้าจะชอบคิดเรื่องออกมาแล้ว

วาดมาเป็นแฟนอาร์ตน่ะค่ะ มันทำให้เข้าถึงอารมณ์ของภาพได้ดีมากเลยนะ

สิ่งที่ข้าพเจ้าชอบที่สุดก็คือสีหน้าของคนทั้งสองค่ะ น่าสงสารจริงๆ

ส่วนภาพที่สองและสามที่จะมาให้ชมในวันนี้ คนหนึ่งก็คือพระเอกอย่างพ่อมังกรตาเดียว ส่วนอีกหน่อก็คือ

พ่อตัวแถมที่ยังหาเจ้าบ่าว(?)ให้ตัวเองไม่ได้ ทำได้แค่เป็นเพื่อเจ้าสาวและเพื่อนเจ้าบ่าวให้แก่ผองเพื่อน

กล่าวมาซะขนาดนี้ แน่นอนค่ะว่าเป็น…

 

จะว่าไปแล้ว ตั้งแต่วาดตัวละครในเกมมาทั้งหมด มาเอ้เป็นตัวละครที่วาดง่ายที่สุดแล้วล่ะคะ

โดยเฉพาะตรงผม ยาวได้ใจไปเต็มๆ

ข้าพเจ้าเป็นคนที่จะเรียกว่าไงดีล่ะ โรคจิตล่ะมั้ง เพราะว่าชอบวาดต่อผมให้ตัวละครมาก

ถ้าผมมายาวประมาณกลางหลัง จะโดนข้าพเจ้าวาดยาวต่อไปจนถึงบั้นท้าย

แต่พ่อมาเอ้จะพิเศษหน่อย จากกลางหลังกลายเป็นปลายเท้าซะงั้น (โดนถีบ)

ส่วนอีกคนก็คงไม่ต้องกล่าวมากแล้วละมั้ง ก็รู้จักกันดีอยู่แว้ววว

แต่ก็ไม่ค่อยเข้าใจตังเองเหมือนกัน ว่าทำไมงวดนี้วาดฮีออกมาเป็นเด็กน้อยจังวะ?

อู้ยส์….ภาพนี้วาดเอาไว้เมื่อวันที่ยี่สิบสามธันวาคมที่ผ่านมาค่ะ (แต่เอ็นทรี่ก่อนหน้านี้ดันลืมเอามาลง ==”)

ข้าพเจ้าเองก็เพิ่งหันมากรี๊ดคู่นี้ แต่ขอสลับข้อความหน่อยว่าต้องเป็น “มาสะโคจูโร่” นะ (โดนถีบ)

ภาพนี้ลองเปลี่ยนฟีลลิ่งผมของมาสะดูค่ะ เปลี่ยนเป็นผมยาวๆขึ้นมาหน่อย

และเพื่อเป็นการสมนาคุณนักอ่านที่รัก ข้าพเจ้าเลยทำเป็นภาพเคลื่อนไหวเสีย!!

(แต่มีปัญญาทำได้แค่นี้)

ประมาณว่าภาพปกติก็กรี๊ดกันบ้านพังแล้ว แต่พอเจออีหร๊อบนี้เข้าไปอีกยิ่งกรี๊ดชิมิฮะ?

พบกันครั้งหน้าค่ะ ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ